Қабоу перҳан ӯ ки мерасад ба таниш

قبا و پیرهن او که می رسد به تنش

Ман аз қабоаш ба рашкам , қабои зи перҳанаш

من از قباش به رشکم، قبا ز پیرهنش

Киришма мекунаду мардумон ҳаме меринд

کرشمه می کند و مردمان همی میرند

Чаҳ ғами зи мурдани чандини ҳазор ҳамчуи маниш

چه غم ز مردن چندین هزار همچو منش

Аҷаб , агар натавон нақш хотираш дарёфт

عجب، اگر نتوان نقش خاطرش دریافت

з нозукӣ битавон дид рӯҳ дар баданаш

ز نازکی بتوان دید روح در بدنش

Туфайли онкии касонро ба зулф дар бандӣ

طفیل آنکه کسان را به زلف در بندی

Биор як расан ва дар гулӯии ман Фгнш

بیار یک رسن و در گلوی من فگنش

Ба кӯй ӯ ки шавам хок , нест ғами магари онк

به کوی او که شوم خاک، نیست غم مگر آنک

зи боди гирд ғам олуд ман расад ба таниш

ز باد گرد غم آلود من رسد به تنش

Шаҳиди ишқ ки шуд ёр дар зиёрат ӯ

شهید عشق که شد یار در زیارت او

Муборак омаду фархундаи халъати кафанаш

مبارک آمد و فرخنده خلعت کفنش

Висол бо ваии азин беш нест ошиқ ро

وصال با وی ازین بیش نیست عاشق را

Ки куштаи гашт ва дар омад ба зулфи пари шиканаш

که کشته گشت و در آمد به زلف پر شکنش

Забон ки хости зи ту , хсрўо , накардӣ фаҳм

زبان که خواست ز تو، خسروا، نکردی فهم

Кноитии сет ки баргир теғу срФгнш

کنایتی ست که برگیر تیغ و سرفگنش