Касе ки ҳаст назар бар ҷамоли маймунаш

کسی که هست نظر بر جمال میمونش

Зиҳии нишоти дилу толеъи ҳумоюнаш

زهی نشاط دل و طالع همایونش

Дар оби Хизр ки маҳлӯл ӯст мояи лутф

در آب خضر که محلول اوست مایه لطف

Ки дар латофати маҳлӯли рехт бе чунаш ?

که در لطافت محلول ریخت بی چونش؟

Ҳавас надид ки хуршеду моҳ хок шаванд

هوس ندید که خورشید و ماه خاک شوند

Дар он замин ки занад гоми сами гулгунаш

در آن زمین که زند گام سم گلگونش

Ба як ҳадис кунад талхии ғамаши ҳамаи маҳв

به یک حدیث کند تلخی غمش همه محو

Чу заҳри ноб ки ҷодӯ кунад ба афсунаш

چو زهر ناب که جادو کند به افسونش

Ғуломи он нафасами комдм ба хона ӯ

غلام آن نفسم کامدم به خانه او

Ба хашм гуфт ки аз дар кунед берунаш

به خشم گفت که از در کنید بیرونش

зи ғамзагар чаҳ кашиш бедареғ мекунад ӯ

ز غمزه گر چه کشش بی دریغ می کند او

Ҳаёт хоҳам бо ӯ ҳамаи броФзўнш

حیات خواهم با او همه برافزونش

Висоли ишқ ба сидқи он буд ки чун Лайлӣ

وصال عشق به صدق آن بود که چون لیلی

Ба хок рафт , дар оғӯш хуфт маҷнӯнаш

به خاک رفت، در آغوش خفت مجنونش

Хушами зи гиряи чашмам , агар чаҳ ғам зояд

خوشم ز گریه چشمم، اگر چه غم زاید

зи чошнии муфарраҳи з дар макнунаш

ز چاشنی مفرح ز در مکنونش

Шуд аз ту хӯни дили хусрави об , шодам , аз онк

شد از تو خون دل خسرو آب، شادم، از آنک

Намоз аз хуии по шустан ту шуд хунаш

نماز از خوی پا شستن تو شد خونش