Шуд он ки пои маро бӯса мезанад ӯ бош

شد آن که پای مرا بوسه می زند او باش

Биор бода ки гаштами қаландару қлош

بیار باده که گشتم قلندر و قلاش

Чу ту ба рафт сари суфе чу ман , эй маст

چو تو به رفت سر صوفیی چو من، ای مست

Ба ҷуръа тар кун ва ҳам аз суфол хам битарош

به جرعه تر کن و هم از سفال خم بتراش

Марои зи Муқаннаъ зоҳид кунед хирқаи зуҳд

مرا ز مقنع زاهد کنید خرقه زهد

Казин либоси фурӯи пӯшами он ибодати фош

کزین لباس فرو پوشم آن عبادت فاش

Манам зи ишқи ту хашхоши зарраи зарра вале

منم ز عشق تو خشخاش ذره ذره ولی

Ба мата чанд тавон сар бурид аз хашхош ?

به مته چند توان سر برید از خشخاش؟

Шудеми мо ҳама бепӯст , бас ки чеҳраи мо

شدیم ما همه بی پوست، بس که چهره ما

Бар остона симин барон гирифт харош

بر آستانه سیمین بران گرفت خراش

Ба базми онкӣ дуое кунанд аҳли сафо

به بزم آنکه دعایی کنند اهل صفا

Зиҳии саодат , агар таъна ам зананд авбош

زهی سعادت، اگر طعنه ام زنند اوباش

Агар зи хома каҷ афтод нақши мо , чаҳ кунем ?

اگر ز خامه کج افتاد نقش ما، چه کنیم؟

Чигуна айб тавонем кард бар наққош !

چگونه عیب توانیم کرد بر نقاش!

Набӯд бар дар масҷид чу хсрўо , боРом

نبود بر در مسجد چو خسروا، بارم

Гарав ба хона хумор кардам ин тани лоаш

گرو به خانه خمار کردم این تن لاش