Дили ман даст бозӣ мекунад ҳар лаҳза бо мӯяш

دل من دست بازی می کند هر لحظه با مویش

Мъозоллаҳ кигар ногуҳ бибинад чашми бдхўиш

معاذالله که گر ناگه ببیند چشم بدخویش

Гуҳӣ каз дар бурун ояд ба айёрӣу раъное

گهی کز در برون آید به عیاری و رعنایی

Зиҳии тороҷи ҷону дил ба ҳар сӯи коўФтди ҳўиш

زهی تاراج جان و دل به هر سو کاوفتد هویش

Гирифтаи оташи андари ҷон ва май сӯзади ҳамаи мастӣ

گرفته آتش اندر جان و می سوزد همه مستی

Ман аз худ бехабар , машғӯл дар назораи рӯйиш

من از خود بی خبر، مشغول در نظاره رویش

Ба нармӣ шона кун дар мӯяш , эй машшота каз дардаш

به نرمی شانه کن در مویش، ای مشاطه کز دردش

Раги ҷони бугсалади моро , мабодои бугсалади мӯяш

رگ جان بگسلد ما را، مبادا بگسلد مویش

Гузаштаи сети он ки мастам кардӣ аз бӯяш , сабо , акнӯн

گذشته ست آن که مستم کردی از بویش، صبا، اکنون

Харобами ҳам ба буии худ ки аз ман мезанад бӯяш

خرابم هم به بوی خود که از من می زند بویش

Рухӣ бар хок месоем кӣми ман то қабул уфтад

رخی بر خاک می سایم کیم من تا قبول افتد

Намози норавои ман ба миҳроби ду абрӯяш

نماز ناروای من به محراب دو ابرویش

Азон абрӯии кажи кӯ бо камон ҳиндӯон монад

ازان ابروی کژ کو با کمان هندوان ماند

Назд ҷузи тир заҳр олуд бар ҷони чашми ҳиндӯяш

نزد جز تیر زهر آلود بر جان چشم هندویش

Чаҳ айшаст инки ман ин ҷоу ҷони ман бар раъно

چه عیش است اینکه من این جا و جان من بر رعنا

Давони саргашта ҳамчун гирди бодӣ бар сари кӯяш

دوان سرگشته همچون گرد بادی بر سر کویش

Дил гум карда май ҷустами миёни хоки кӯй ӯ

دل گم کرده می جستم میان خاک کوی او

Ба ханда гуфт чун хусрав нахоҳӣ ёфт , май ҷӯяш

به خنده گفت چون خسرو نخواهی یافت، می جویش