эй зи ту хуршеди чарх дар марази туфу тоб

ای ز تو خورشید چرخ در مرض تف و تاب

Аз ман торики рӯз , талъати равшани мтоб

از من تاریک روز، طلعت روشن متاب

Чашмаи хуршедро об набошад дигар

چشمه خورشید را آب نباشد دگر

Чун ту зи туфи ҳаво хуй кунӣ , эй офтоб

چون تو ز تف هوا خوی کنی، ای آفتاب

Зулфи ту кажи печи печ , ҳар сари мӯии кажат

زلف تو کژ پیچ پیچ، هر سر موی کژت

Каж биншинад , валек рост нагӯяд ҷавоб

کژ بنشیند، ولیک راست نگوید جواب

Бастаи зулфи ту гашт рӯй дили ман сиёҳ

بسته زلف تو گشت روی دل من سیاه

Гӯри ман обод кард хонаи чашмами хароб

گور من آباد کرد خانه چشمم خراب

Чанд ба ваҳму хаёл аз лаби ту чошнӣ

چند به وهم و خیال از لب تو چاشنی

Ком чаҳ ширин кунад хӯрдани ҳалво ба хоб

کام چه شیرین کند خوردن حلوا به خواب

Ман зи хаёл лабат нестам огаҳи зи хеш

من ز خیال لبت نیستم آگه ز خویش

Мастӣ нақадам нигари нася чу бинии шароб

مستی نقدم نگر نسیه چو بینی شراب

Бар ману расвоӣам ,гар ту кунӣ ханда Эй

بر من و رسواییم، گر تو کنی خنده ای

Бас будам аз лабат то буд ин фатҳи боб

بس بودم از لبت تا بود این فتح باب

Ҷон ба фидои рухии каш чу назора кунӣ

جان به فدای رخی کش چو نظاره کنی

Сабр нагирад қарор , умр наҷуед шитоб

صبر نگیرد قرار، عمر نجوید شتاب

Даст нашавед зи ту хусрав агар чаҳ зи ишқ

دست نشوید ز تو خسرو اگر چه ز عشق

Аз пай ё шустанати хӯни дил ман шуд об

از پی یا شستنت خون دل من شد آب