Гарми рӯзӣ ба даст уфтад каманди зулфи дилбандаш

گرم روزی به دست افتد کمند زلف دلبندش

Ситонам дод ин сина ки бедил дошт як чандаш

ستانم داد این سینه که بی دل داشت یک چندش

зи хуии талх ӯ бар лаби расидаи ҷони ширинам

ز خوی تلخ او بر لب رسیده جان شیرینم

Ҳануз ин дил ки хӯни бодо ба сад ҷони орзӯмандаш

هنوز این دل که خون بادا به صد جان آرزومندش

Хазони дидаи ниҳоли хушк буд аз рӯзгори ин ҷо

خزان دیده نهال خشک بود از روزگار این جا

Дар омад боди зулфи некӯон , аз бех бар кунадаш

در آمد باد زلف نیکوان، از بیخ بر کندش

Чаҳ ҷои панди беҳудаи дили шргштаҳи мо ро

چه جای پند بیهوده دل شرگشته ما را

На он девона Эй дорам ки битавон дошт дар бандаш

نه آن دیوانه ای دارم که بتوان داشت در بندش

Шитоби умри ман бинӣ , мабар аз дӯстон , ноҷо

شتاب عمر من بینی، مبر از دوستان، ناجا

Гиреҳи бугсали зи тани ҷонро ки душвораст пайвандаш

گره بگسل ز تن جان را که دشوارست پیوندش

Ҳаётам бе ту душвораст кин дил бе ту бади хушад

حیاتم بی تو دشوارست کاین دل بی تو بد خوشد

Ба ҷону зиндагонӣ чун тавонам дошт хурсандаш

به جان و زندگانی چون توانم داشت خرسندش

Наме байнами халоси ҷони нобахшудаи хусрав

نمی بینم خلاص جان نابخشوده خسرو

Магари бахшоиши орад аз карами кеши худовандаш

مگر بخشایش آرد از کرم کیش خداوندش