Ҳар кас нишаста шод ба кому ҳавои хеш

هر کس نشسته شاد به کام و هوای خویش

Бечораи ман асири дили мубталои хеш

بیچاره من اسیر دل مبتلای خویش

Ҳам ҷони даруни ин дил ва ҳам дӯст , ваа ки ман

هم جان درون این دل و هم دوست، وه که من

Хуноб ҳо хӯрам зи дил бе вафои хеш

خوناب‌ها خورم ز دل بی‌وفای خویش

Фардост ар ба бандаи ҷудоӣ , дило , биё

فرداست ار به بنده جدایی، دلا، بیا

Комрўзи навҳае бикунам аз барои хеш

کامروز نوحه‌ای بکنم از برای خویش

То ман аз он дил шудаму дил аз он дӯст

تا من از آنِ دل شدم و دل از آنِ دوست

Ин ҷони ман киёии ман ва ман киёии хеш

این جان من کیای من و من کیای خویش

Ман дар ҳавои ёр барам пай ки брпрм ?

من در هوای یار برم پی که برپرم؟

Паранда ба зи ман ки пурд дар ҳавои хеш

پرنده به ز من که پرد در هوای خویش

Як тан чу сад намешавад аз баҳр диданат

یک تن چو صد نمی‌شود از بهر دیدنت

Сад ҷои хаёли хеши нишонам ба ҷои хеш

صد جا خیال خویش نشانم به جای خویش

Ҷоно , расм ба кӯии ту ман он кабӯтарам

جانا، رسم به کوی تو من آن کبوترم

Коед ба миҳмонии шоҳин ба пои хеш

کاید به میهمانی شاهین به پای خویش

Боранда бар ту новаки оҳу миннати зи раҳ

بارنده بر تو ناوک آه و منت ز ره

Бофами зи оби дидаи зи боди дуои хеш

بافم ز آب دیده ز باد دعای خویش

Хусрави зи хеши баҳри ту бегона шуд , чунонк

خسرو ز خویش بهر تو بیگانه شد، چنانک

Гӯйӣ ки ҳеҷ гоҳ набӯд ошнои хеш

گویی که هیچ گاه نبود آشنای خویش