Ғами дил зон хӯрам конҷости он болой чун симаш

غم دل زان خورم کانجاست آن بالای چون سیمش

Вагар на дил ки душман шуд маро , чаҳ ҷои таъзимаш

وگر نه دل که دشمن شد مرا، چه جای تعظیمش

Даҳонаш мем мақсӯдаст ва сад сабақ аз ғамаш хондам

دهانش میم مقصود است و صد سبق از غمش خواندم

Нашуд мумкин ки як рӯзии нуҳуми ангушт бар мимш

نشد ممکن که یک روزی نهم انگشت بر میمش

Ҳазорон ҷони мискинони ду нимаст аз даҳон ӯ

هزاران جان مسکینان دو نیم است از دهان او

Ки он султон биханда мекунад ҳар лаҳзаи ду нимаш

که آن سلطان بخنده می کند هر لحظه دو نیمش

Диламро базл ҷон фармуд пероҳан ки ме ларзад

دلم را بذل جان فرمود پیراهن که می لرزد

Басони мадхалон тарсам барон андом чун симаш

بسان مدخلان ترسم بران اندام چون سیمش

Мабодои ҳасан ӯро рӯзи некӯи ҷузи ҳамон рӯйиш

مبادا حسن او را روز نیکو جز همان رویش

Ки баҳри куштани мо ноз ва шухӣ кард таълимаш

که بهر کشتن ما ناز و شوخی کرد تعلیمش

Ҳакими он моҳро бо ман қирон гуфт ва наме донам

حکیم آن ماه را با من قران گفت و نمی دانم

Ки хоҳам бӯса дод ва ё бихоҳам сӯхти тақвимаш

که خواهم بوسه داد و یا بخواهم سوخت تقویمش

Ҷаҳонӣ хўшдлӣ будам ки ногуҳ зад ғамаш бар ман

جهانی خوشدلی بودم که ناگه زد غمش بر من

Набинӣ як даҳ ободон кунун дар ҳафт иқлӣмаш

نبینی یک ده آبادان کنون در هفت اقلیمش

Васият мекунам ҷонро ки ҳар дам бар сараши гардӣ

وصیت می کنم جان را که هر دم بر سرش گردی

Васият ин кунам борӣ чу хоҳам кард таслимаш

وصیت این کنم باری چو خواهم کرد تسلیمش

Ба кӯяш рафт хусрав то дил гум гаштаро ҷӯяд

به کویش رفت خسرو تا دل گم گشته را جوید

Бидидаш ногаҳонӣ ва фитод аз баҳри ҷони бимаш

بدیدش ناگهانی و فتاد از بهر جان بیمش