Шоҳи ҳасании вази матоъи некӯони дории фироқ

شاه حسنی وز متاع نیکوان داری فراغ

Май нзибд бад кунӣ дар пеши мискинони димоғ

می نزیبد بد کنی در پیش مسکینان دماغ

Доғи ҳиҷронам на бас , холам ба рух ҳам ме намой

داغ هجرانم نه بس، خالم به رخ هم می نمای

Чанд сӯзам ваа ки доғӣ менаҳй болои доғ

چند سوزم وه که داغی می نهی بالای داغ

Беҳтарини ҳоҷоти он к-эйии шабии пешам чу шамъ

بهترین حاجات آن کایی شبی پیشم چو شمع

Май нуҳум аз сӯзи дил ҳар шаб ба ҳар масҷиди чароғ

می نهم از سوز دل هر شب به هر مسجد چراغ

Об чашмам гуфт ҳол ва бар дарат зин пас барор

آب چشمم گفت حال و بر درت زین پس برآر

Ҳам ту май доне ки набӯд бар расӯлони ҷузи балоғ

هم تو می دانی که نبود بر رسولان جز بلاغ

Ғунчаи дил пора кардам , чунки бар боди омадам

غنچه دل پاره کردم، چونکه بر باد آمدم

Зонка будам бо гули хандони ту як дам ба боғ

زانکه بودم با گل خندان تو یک دم به باغ

Ҳаст нолони сӯхтаи ҷонами мудом , эй Кебеки ноз

هست نالان سوخته جانم مدام، ای کبک ناز

Гар зи мурдори устихонӣ , нашнавӣ бонги калоғ

گر ز مردار استخوانی، نشنوی بانگ کلاغ

Ақлу дайн алҳмдллаҳ рафт , зини пас моу ишқ

عقل و دین الحمدلله رفت، زین پس ما و عشق

Ёфт чун хусрави зи суҳбатҳои бе дардони фироқ

یافت چون خسرو ز صحبتهای بی دردان فراغ