намеравад ёру маро озор мемонад ба дил

می‌رود یار و مرا آزار می‌ماند به دل

Вои мискинии каши он рафтор мемонад ба дил

وایِ مسکینی کِش آن رفتار می‌ماند به دل

Зистани душвор май байнам ки аз ғамзаи маро

زیستن دشوار می‌بینم که از غمزه مرا

Андаки андак ҳар замон озор мемонад ба дил

اندک‌اندک هر زمان آزار می‌ماند به دل

Панд май гӯйӣ , вале маъзӯри дории дӯст , зонк

پند می‌گویی، ولی معذور داری دوست، زانک

Дил парешон дорам ва душвор мемонад ба дил

دل پریشان دارم و دشوار می‌ماند به دل

Гар шавад , ҷоно , дилами зеру зибр бар ҳақ буд

گر شود، جانا، دلم زیر و زبر بر حق بود

Зон ки зулфи ту на бар ҳанҷор мемонад ба дил

زان که زلف تو نه بر هنجار می‌ماند به دل

Ваа ки ҷонам бар лаб омад , чанд бе хобии кашам

وه که جانم بر لب آمد، چند بی‌خوابی کشم

Кондкш май байнам ва бисёр мемонад ба дил

کاندکش می‌بینم و بسیار می‌ماند به دل

Гар нахоҳӣ куштанами ғамзаи занони зини сӯи мё

گر نخواهی کشتنم غمزه زنان زین سو میا

Кони мижаи ҳршби маро чун хор мемонад ба дил

کان مژه هرشب مرا چون خار می‌ماند به دل

Ин ҳам аз бахтаст кат дар дил набояд гуфт ман

این هم از بخت است کِت در دل نباید گفت من

Варна аз хусрави ҳамин гуфтор мемонад ба дил

ورنه از خسرو همین گفتار می‌ماند به دل