Ман ин оҳи ҷигари сӯз аз дили паймон шикан дорам

من این آه جگر سوز از دل پیمان شکن دارم

Чаро аз дайгарии нолам ки дард аз хештан дорам

چرا از دیگری نالم که درد از خویشتن دارم

Чаҳ ҷои меҳнати Айюбу андӯҳи дили ёқӯб

چه جای محنت ایوب و اندوه دل یعقوب

Бало инасту беморӣу танҳоӣ ки ман дорам

بلا اینست و بیماری و تنهایی که من دارم

Гуҳӣ аз дида дар ранҷам , гуҳ аз дил дар ҷгрхўорӣ

گهی از دیده در رنجم، گه از دل در جگرخواری

Чаҳ донистам ки ман чандини бало аз хештан дорам

چه دانستم که من چندین بلا از خویشتن دارم

Чу сурӯш дар қабоӣ сбзгўн дидам яқинам шуд

چو سروش در قبای سبزگون دیدم یقینم شد

Ки чун гул чок хоҳам зад , агар сад перҳан дорам

که چون گل چاک خواهم زد، اگر صد پیرهن دارم

Марои фардо ба душвории буруни оранди по аз гул

مرا فردا به دشواری برون آرند پا از گل

Казон мижгони ошиқи каши басии хӯн дар кафан дорам

کزان مژگان عاشق کش بسی خون در کفن دارم

Магар ҳар порае зини дил ба дилдории даҳум , варна

مگر هر پاره ای زین دل به دلداری دهم، ورنه

Чаҳ хоҳам кард бо хубони бад-ӣни як дил ки ман дорам

چه خواهم کرد با خوبان بدین یک دل که من دارم

Чу ман рӯй турои байнам , чаро аз гул сухан гӯям ?

چو من روی ترا بینم، چرا از گل سخن گویم؟

Чу ман қад туро ҷӯям , чаҳ пурвой чаман дорам

چو من قد ترا جویم، چه پروای چمن دارم

з дунё меравад хусрав , ба зери лаб ҳаме гӯям

ز دنیا می رود خسرو، به زیر لب همی گویم

Дилам бигрифта дар ғурбати таманноӣ ватан дорам

دلم بگرفته در غربت تمنای وطن دارم