Ман он хокам ки дар роҳи вафои рӯ бар замин дорам

من آن خاکم که در راه وفا رو بر زمین دارم

зи савдоӣ батон доғи ғуломӣ бар ҷабин дорам

ز سودای بتان داغ غلامی بر جبین دارم

зи мурдан ғам надорам , лек рӯзӣ каз ғамат меРом

ز مردن غم ندارم، لیک روزی کز غمت میرم

Фаромӯшат шавад аз ман ба олами ғам , ҳамин дорам

فراموشت شود از من به عالم غم، همین دارم

Фидо кардем дар ишқати дилу дайну зи ман монда

فدا کردیم در عشقت دل و دین و ز من مانده

Ҳамин ҷонӣ ки он ҳам баҳри рӯз вопасин дорам

همین جانی که آن هم بهر روز واپسین دارم

Маро гӯйанд кандар васл ӯ хуш бош , чун бошам ?

مرا گویند کاندر وصل او خوش باش، چون باشم؟

Ки чун ҳиҷрони шубони рӯзии балое дар камӣн дорам

که چون هجران شبان روزی بلایی در کمین دارم

Басӣ гуфтанд хусравро дил аз меҳр батон бар кун

بسی گفتند خسرو را دل از مهر بتان بر کن

Сухан ншнўдаҳам акнӯн , на дил дорам , на дайн дорам

سخن نشنوده ام اکنون، نه دل دارم، نه دین دارم