Ман ва шабҳоу ёди он сркўиӣ ки ман донам

من و شبها و یاد آن سرکویی که من دانم

Дилами рафтаи сету ҷон ҳам меравад сӯе ки ман донам

دلم رفته ست و جان هم می رود سویی که من دانم

Сабои бӯҳои хуш май орад аз ҳар бӯстон , лекин

صبا بوهای خوش می آرد از هر بوستان، لیکن

Ки хоҳад зист , чун май норади он бӯе ки ман донам

که خواهد زیست، چون می نارد آن بویی که من دانم

Сари худ гиру рӯ , эй ҷон дил бардошта , аз тан

سر خود گیر و رو، ای جان دل برداشته، از تن

Ки ин сар хок хоҳад гашт дар кӯе ки ман донам

که این سر خاک خواهد گشت در کویی که من دانم

Агар тан мӯ шуд вагар бугсалади ҷон низ , гӯи бугсал

اگر تن مو شد و گر بگسلد جان نیز، گو بگسل

Маро аз дил нахоҳад рафт он мӯе ки ман донам

مرا از دل نخواهد رفت آن مویی که من دانم

Бисӯзӣ ҳар чаҳ ҳаст , эй бод , агар он сӯи рисӣ , аммо

بسوزی هر چه هست، ای باد، اگر آن سو رسی، اما

Ба тундӣ нагузарӣ зинҳор бар рӯе ки ман донам

به تندی نگذری زنهار بر رویی که من دانم

Чу куштани расми хўбонст , ҷон ,гар ҳила ме дорам

چو کشتن رسم خوبانست، جان، گر حیله می دارم

Захира мекунам аз баҳри бдхўиӣ ки ман донам

ذخیره می کنم از بهر بدخویی که من دانم

Чаҳ печам бар дарозӣҳои шаби тӯҳмат , чаҳ медонам ?

چه پیچم بر درازیهای شب تهمت، چه می دانم؟

Ки ҳаст ин печиши хусрави зи гесуе ки ман донам

که هست این پیچش خسرو ز گیسویی که من دانم