Ҳамеша дар фироқат бо дил аФгор ме гарем

همیشه در فراقت با دل افگار می گریم

Ғаматро андакӣ мегӯям ва бисёр ме гарем

غمت را اندکی می گویم و بسیار می گریم

Шабӣ кандар ҳаримат раҳ намеёбам ба сад зорӣ

شبی کاندر حریمت ره نمی یابم به صد زاری

Ба ҳасрат менишинам дар пас девор ме гарем

به حسرت می نشینم در پس دیوار می گریم

Агар мардум ба мастӣ , гоҳ гоҳе гиря Эй доранд

اگر مردم به مستی، گاه گاهی گریه ای دارند

Чаҳ ҳоласт ин ки ман ҳам маст ва ҳам ҳушёр мегарем ?

چه حال است این که من هم مست و هم هشیار می گریم؟

Гуҳӣ дар хилвати торик аз ҳиҷри ту май нолам

گهی در خلوت تاریک از هجر تو می نالم

Гуҳӣ дар фурқатат дар кӯча ва бозор ме гарем

گهی در فرقتت در کوچه و بازار می گریم

Чаҳ сӯзаст ин намедонам ба ҷони хусрави мискин ?

چه سوز است این نمی دانم به جان خسرو مسکین؟

Ки чун абри баҳори андари сар кҳсор ме гарем

که چون ابر بهار اندر سر کهسار می گریم