Хароши синаи худ бо яке хунхор ме гӯям

خراش سینه خود با یکی خونخوار می گویم

Ҳисоб умр медонам ки ғам бо ёр ме гӯям

حساب عمر می دانم که غم با یار می گویم

Фароҳам кӣ шавад риши дилами зинсон ки ман ҳар дам ?

فراهم کی شود ریش دلم زینسان که من هر دم؟

Ҳадиси он намаки пеши дил аФгор ме гӯям

حدیث آن نمک پیش دل افگار می گویم

Ба ҷонон гуфтаам ногуҳ нахоҳад рафт ҷон , ёрб

به جانان گفته ام ناگه نخواهد رفت جان، یارب

намедонам чаҳ номаст ин ки ман ҳар бор ме гӯям

نمی دانم چه نام است این که من هر بار می گویم

Даруни хеш холӣ мекунам зон зинда май монам

درون خویش خالی می کنم زان زنده می مانم

Ки зикрати шабу рӯзи пеш дар ва девор ме гӯям

که ذکرت شب و روز پیش در و دیوار می گویم

Чу маҷнӯн дар биёбони ғамами давр аз рухи Лайлӣ

چو مجنون در بیابان غمم دور از رخ لیلی

Ки дарди хештан бо пуштаҳои хор ме гӯям

که درد خویشتن با پشته های خار می گویم

Забонами теша Фарҳод шуд баҳри дили сангин

زبانم تیشه فرهاد شد بهر دل سنگین

зи баси коФсонаҳи ширини худ бисёр ме гӯям

ز بس کافسانه شیرین خود بسیار می گویم

Ман аз сари зиндаи гирдамгар ту бо ман як сухани гӯйӣ

من از سر زنده گردم گر تو با من یک سخن گویی

Ту медоне нагӯйӣ , лек ман гуфтор ме гӯям

تو می دانی نگویی، لیک من گفتار می گویم

Агар бо ман зи бади гуфтани хушӣ , эй ман фидои ту

اگر با من ز بد گفتن خوشی، ای من فدای تو

Ту бад мекун ки ман баҳри ту истиғфор ме гӯям

تو بد می کن که من بهر تو استغفار می گویم

Рқибо , бар ҳақӣ ,гар боварат ноед ғами хусрав

رقیبا، بر حقی، گر باورت ناید غم خسرو

Ки ман тимори булбули пеш бутемор ме гӯям

که من تیمار بلبل پیش بوتیمار می گویم