Бигӯям ҳоли хешат , лек аз озор май тарсам

بگویم حال خویشت، لیک از آزار می‌ترسم

Вагар надаҳум бурун , зи андешаи гуфтор май тарсам

وگر ندهم برون، ز اندیشه گفتار می‌ترسم

Чаҳ ҳоласт ин ки аз бим рақибон нанигарам рӯят ?

چه حال است این که از بیم رقیبان ننگرم رویت؟

Ҳавас меоядам гул чидан ва аз хор май тарсам

هوس می‌آیدم گل چیدن و از خار می‌ترسم

Мъозоллаҳ ки аз мурдан битарсам дар ғамат , лекин

معاذالله که از مردن بترسم در غمت، لیکن

зи доғи даврӣу маҳрӯмии дидор май тарсам

ز داغ دوری و محرومی دیدار می‌ترسم

Дилӣ дорам кабоб аз дасти ғам , пешати кашам , лекин

دلی دارم کباب از دست غم، پیشت کشم، لیکن

зи хуии нозуки он наргиси хунхор май тарсам

ز خوی نازک آن نرگس خونخوار می‌ترسم

Ту шаб дар хоби мастӣу маро то рӯзи бедорӣ

تو شب در خواب مستی و مرا تا روز بیداری

Мхспи эмин ки ман зини дидаи бедор май тарсам

مخسپ ایمن که من زین دیده بیدار می‌ترسم

Ҷавонӣ , ханда бар хуноба перон макун , зеро

جوانی، خنده بر خونابه پیران مکن، زیرا

Ту май хндӣ ва ман зини гиря бисёр май тарсам

تو می‌خندی و من زین گریه بسیار می‌ترسم

Марои зини дидаи озор ҷароҳат метаровад дил

مرا زین دیده آزار جراحت می‌تراود دل

Мабодо кандар ӯ монад аз ин озор май тарсам

مبادا کاندر او ماند از این آزار می‌ترسم

зи дарди ман дилат ҳар сӯй заҳмат мекунад , лекин

ز درد من دلت هر سوی زحمت می‌کند، لیکن

зи басии сомонии бахти парешони кор май тарсам

ز بسی سامانی بخت پریشان کار می‌ترسم

Ним хусрав ки Фарҳодам , намонда ҷонам аз ишқат

نیم خسرو که فرهادم، نمانده جانم از عشقت

Агар мондаи сет , аз ширинии гуфтор май тарсам

اگر مانده‌ست، از شیرینی گفتار می‌ترسم