Тақдир ки як чанд маро аз ту ҷудо дошт

تقدیر که یک چند مرا از تو جدا داشت

Аз ҷон гила дорам ки марои зинда чаро дошт

از جان گله دارم که مرا زنده چرا داشت

Андӯҳи ҷудои з касе пресс ки як чанд

اندوه جدایی ز کسی پرس که یک چند

Даври фалак аз субҳати ёронаш ҷудо дошт

دور فلک از صبحت یارانش جدا داشت

Девори турои ман ҳала хор нахоҳам

دیوار ترا من حله خار نخواهم

Ҳиҷрат ба диламгар чаҳ ки сад рахна раво дошт

هجرت به دلم گر چه که صد رخنه روا داشت

Доғӣ дигар инаст ки аз гиря бишустам

داغی دگر اینست که از گریه بشستم

Он доғ ки домонати зи хӯни дил мо дошт

آن داغ که دامانت ز خون دل ما داشت

Сӯфӣ ки хиромидан ту дида ба сад сидқ

صوفی که خرامیدن تو دیده به صد صدق

Бадаред мусаллоу калла дар таҳ по дошт

بدرید مصلا و کله در ته پا داشت

Хусрав ба вафоӣ ту диҳад ҷон ки дар офоқ

خسرو به وفای تو دهد جان که در آفاق

Гӯйанд ҳамаи кони саги девона вафо дошт

گویند همه کان سگ دیوانه وفا داشت