Чаман чун буии ту орад , ба бӯят дар чаман меРом

چمن چون بوی تو آرد، به بویت در چمن میرم

Ба ёди қади ту дар сояи сарв саман меРом

به یاد قد تو در سایه سرو سمن میرم

Зем аз ту , бимирами ҳам зи ту фориғи зи ҷону тан

زیم از تو، بمیرم هم ز تو فارغ ز جان و تن

Ним чун дигарон каз ҷон зем ё худ з тан меРом

نیم چون دیگران کز جان زیم یا خود ز تن میرم

Хуши он вақте ки ту аз ноз сӯем бенгарӣ ва ман

خوش آن وقتی که تو از ناز سویم بنگری و من

Ба зории кушта , ангушти аўФгндаҳ дар даҳан меРом

به زاری کشته، انگشت اوفگنده در دهن میرم

Шудам расвои даруни шаҳр , дар саҳрои рӯм , акнӯн

شدم رسوا درون شهر، در صحرا روم، اکنون

Ки расвотар шавам ,гар дар миёни мард ва зан меРом

که رسواتر شوم، گر در میان مرد و زن میرم

Бихӯр ҷумлаи танам , эй зоғ , ҷузи дида ки дид ӯ ро

بخور جمله تنم، ای زاغ، جز دیده که دید او را

Ки беруни аўФтм , дар арсаи зоғ ва заған меРом

که بیرون اوفتم، در عرصه زاغ و زغن میرم

Марои пероҳани сад чок пар хӯнаст аз он Юсуф

مرا پیراهن صد چاک پر خونست از آن یوسف

Ҳамин ороиш гӯрам кунед он дам ки ман меРом

همین آرایش گورم کنید آن دم که من میرم

Сухан бар бастӣ аз хусрави магари чашмат фурӯд омад

سخن بر بستی از خسرو مگر چشمت فرود آمد

Карам кун як сухан , ҷоно , ки то зон як сухан меРом

کرم کن یک سخن، جانا، که تا زان یک سخن میرم