Бадв будам шабӣ , афсонаи он шаб бигӯедам

بدو بودم شبی، افسانه آن شب بگوییدم

Вагар меРом ба таъзими сегон ӯ бмўиидм

وگر میرم به تعظیم سگان او بموییدم

Марои имрӯз дар дори балои ҷилваи сети баҳр ӯ

مرا امروز در دار بلا جلوه ست بهر او

Сурӯди ҷилваи кон дар навҳа гӯйанд он мгўиидм

سرود جلوه کان در نوحه گویند آن مگوییدم

Шаҳиди ханҷари ишқам ба хӯни дидаи олӯда

شهید خنجر عشقم به خون دیده آلوده

Ба хокам ҳамчунон пари хӯн дар ореду мшўиидм

به خاکم همچنان پر خون در آرید و مشوییدم

Гулӣ каз хоки ман равед , ба гӯши аҳл дил гуяд

گلی کز خاک من روید، به گوش اهل دل گوید

Ки ман буи фалон дорам , мбўиидм , мбўиидм

که من بوی فلان دارم، مبوییدم، مبوییدم

Ҳамаи ҷо аз шаҳидони нури хезади вази дилами оташ

همه جا از شهیدان نور خیزد وز دلم آتش

Нишонаст ин миёни куштагонаш ,гар бҷўиидм

نشان است این میان کشتگانش، گر بجوییدم

Гар аз гул гул шавад пайдо , з ман хоҳад задани бӯяш

گر از گل گل شود پیدا، ز من خواهد زدن بویش

Нбўиидм ки аз ғайрат бисӯзам ,гар ббўиидм

نبوییدم که از غیرت بسوزم، گر ببوییدم

Пас аз куштан ки хӯни олӯдаи хспд бар дараш , хусрав

پس از کشتن که خون آلوده خسپد بر درش، خسرو

Аз он беҳтар ки бо иззат ба хӯн дида шуедам

از آن بهتر که با عزت به خون دیده شوییدم