Нигоро , азм он дорам ки ҷон дар пояти афшонам

نگارا، عزم آن دارم که جان در پایت افشانم

Ба бӯса аз лаби ширини ту инсофи бустонам

به بوسه از لب شیرین تو انصاف بستانم

Маро то додае рухсат ки гуҳи гуҳ май гузар дар раҳ

مرا تا داده ای رخصت که گه گه می گذر در ره

Чунонам киштӣ аз шодӣ ки раҳ рафтан наме донам

چنانم کشتی از شادی که ره رفتن نمی دانم

Муяссар нест каз зулфи ту сӯии худ кашами мӯе

میسر نیست کز زلف تو سوی خود کشم مویی

Агар чаҳ рӯзгорӣ шуд ки дар дунболаи онам

اگر چه روزگاری شد که در دنباله آنم

Мусулмон нестам , гар нест зулфати кофари мутлақ

مسلمان نیستم، گر نیست زلفت کافر مطلق

Ки кофар мекунад онро ки мегуяд мусулмонам

که کافر می کند آن را که می گوید مسلمانم

Маро бо онкӣ нагузоранд гирди кӯии ту гаштан

مرا با آنکه نگذارند گرد کوی تو گشتن

Ҳаме хоҳам ки худро бар сари Кувайти бгрдонм

همی خواهم که خود را بر سر کویت بگردانم

Басӣ кӯшам ки пои худ кашам дар гӯшаи азлат

بسی کوشم که پای خود کشم در گوشه عزلت

Вале мутлақ намедорад ғамати даст аз гиребонам

ولی مطلق نمی دارد غمت دست از گریبانم

Чу ман бо дидани рӯят бад-инсонам ки май бинӣ

چو من با دیدن رویت بدینسانم که می بینی

Мабодои соъатӣ каз дидани рӯяти ҷудои монам

مبادا ساعتی کز دیدن رویت جدا مانم

Ба ҳар ҷое ки биншинам зи унвони вафои ту

به هر جایی که بنشینم ز عنوان وفای تو

Нахоҳам номае то аз ҷигари хуонеи ниФшонм

نخواهم نامه ای تا از جگر خوانی نیفشانم

Чу ху кардам дар оби дида аз дарё наяндешам

چو خو کردم در آب دیده از دریا نیندیشم

Чу Мурғобӣ шудам , акнӯн чаҳ бок аз мавҷи тӯфонам !

چو مرغابی شدم، اکنون چه باک از موج طوفانم!

Ту масти ноз агар огаҳ нае аз рӯзгори ман

تو مست ناز اگر آگه نه ای از روزگار من

з хусрав пресс кат во гуяд аз ҳоли парешонам

ز خسرو پرس کت وا گوید از حال پریشانم