Сарви манӣ ва аз дили бустон худат хонам

سرو منی و از دل بستان خودت خوانم

Дарди манӣ ва аз ҷони дармон худат хонам

درد منی و از جان درمان خودت خوانم

Аввал ба ду сад зории ҷон пешкашат кардам

اول به دو صد زاری جان پیشکشت کردم

Ва онгоҳ ба сад иззати меҳмон худат хонам

و آنگاه به صد عزت مهمان خودت خوانم

Меҳмонат чаҳ хонам ман на Хизр на исо то

مهمانت چه خوانم من نه خضر نه عیسی تا

Бар об худат ҷӯям , бар хон худат хонам

بر آب خودت جویم، بر خوان خودت خوانم

Ҳар чанд ки ҷон ман дид аз ту ҷафое чанд

هر چند که جان من دید از تو جفایی چند

Бо ин дили ҳамаи дарди дили ҷонон худат хонам

با این دل همه درد دل جانان خودت خوانم

Ҳар лаҳзаи маро бо дили ҷангии сет дар ин маънӣ

هر لحظه مرا با دل جنگی ست در این معنی

Кӯ зон худат гуяд , ман зон худат хонам

کو زان خودت گوید، من زان خودت خوانم

Аз бас ки наме арзам назд ту ба куштани ҳам

از بس که نمی ارزم نزد تو به کشتن هم

Қурбон шавам ар гӯйӣ « қурбон худат хонам »

قربان شوم ار گویی «قربان خودت خوانم »

Аз гӯна рӯй худ арзади ҳамаи шаби хусрав

از گونه روی خود ارزد همه شب خسرو

Зини пас ки агар гӯйии султон худат хонам

زین پس که اگر گویی سلطان خودت خوانم