эй гул , сифати ҳасанат бар ваҷҳ ҳасан гӯям

ای گل، صفت حسنت بر وجه حسن گویم

Сар то ба қадами ҷонӣ , куфраст ки тан гӯям

سر تا به قدم جانی، کفر است که تن گویم

Он мем даҳон донад аз абрӯӣ чун нўнш

آن میم دهان داند از ابروی چون نونش

Неи не ки ғалат гуфтам , ман донам ва ман гӯям

نی نی که غلط گفتم، من دانم و من گویم

Ҳаии ҳай сухан куфраст он мӯии расани гуфтан

هی هی سخن کفرست آن موی رسن گفتن

Бибридаи забони бодам ,гар беш расан гӯям

ببریده زبان بادم، گر بیش رسن گویم

Зулфӣ ки азу ояд бӯе чу дами исо

زلفی که ازو آید بویی چو دم عیسی

Баси фикр хато бошадгар машк хутан гӯям

بس فکر خطا باشد گر مشک ختن گویم

Чашмам ки ду сад дарё дорад на ба ҳар мижгон

چشمم که دو صد دریا دارد نه به هر مژگان

Ин қулзуми пари хӯнро чун ном адан гӯям

این قلزم پر خون را چون نام عدن گویم

Пероҳани худ гулҳо созанди қабо дар хӯн

پیراهن خود گلها سازند قبا در خون

Гар аз рухи ҷонбхшти васфӣ ба хутан гӯям

گر از رخ جانبخشت وصفی به ختن گویم

Гуфтӣ зи даҳони ман , хусрав , ту ҳадисии гӯй

گفتی ز دهان من، خسرو، تو حدیثی گوی

Дар васфи даҳони ту ман худ чаҳ сухан гӯям ?

در وصف دهان تو من خود چه سخن گویم؟