Афсӯси азин умр ки бар бод ҳаво рафт

افسوس ازین عمر که بر باد هوا رفت

Корӣ ба ҷаҳони не ба муроди дил мо рафт

کاری به جهان نی به مراد دل ما رفت

Хуршеди ман аз авҷи ҷавонӣ чу баромад

خورشید من از اوج جوانی چو برآمد

Баси зарраи саргашта ки бар бод ҳаво рафт

بس ذره سرگشته که بر باد هوا رفت

Гуфтам з дар хеши марон , гуфт ки бигузар

گفتم ز در خویش مران، گفت که بگذر

Зини кӯча ки донад ки чу ту чанд гадо рафт ?

زین کوچه که داند که چو تو چند گدا رفت؟

Касро чаҳ ғам ар рафт дили сӯхтаи ман

کس را چه غم ار رفت دل سوخته من

Бӯда сет аз он ман , агар рафт маро рафт

بوده ست از آن من، اگر رفت مرا رفت

Он сабр ки мегуфтам ман кӯҳи гарони санг

آن صبر که می گفتم من کوه گران سنگ

Бодии бўзид аз ту надонам ки куҷо рафт

بادی بوزید از تو ندانم که کجا رفت

Гуфтам ки зем бе ту , даврии макаш акнӯн

گفتم که زیم بی تو، دوری مکش اکنون

Гар аз ман дарвеши ҳадисӣ ба хато рафт

گر از من درویش حدیثی به خطا رفت

Ранҷа нашавамгар ба ҷафо сар барем , зи онк

رنجه نشوم گر به جفا سر بریم، ز آنک

Бисёр чунинҳо ба сари аҳл вафо рафт

بسیار چنین ها به سر اهل وفا رفت

Ту дайр бизӣ каз гули борант нишон нест

تو دیر بزی کز گل بارانت نشان نیست

Ҳар зарра ки аз кӯии ту бо бод сабо рафт

هر ذره که از کوی تو با باد صبا رفت

Моро чаҳ ҳади сабр ба ҳиҷри ту , чу хусрав

ما را چه حد صبر به هجر تو، چو خسرو

Омад ба дарат боз ба сари онкӣ ба по рафт

آمد به درت باز به سر آنکه به پا رفت