Марои дили даҳ ки ман сангӣ надорам

مرا دل ده که من سنگی ندارم

Ба ҷузи хӯни ҷигар рангӣ надорам

به جز خون جگر رنگی ندارم

Дили ман бардае некӯаш , май дор

دل من برده ای نیکوش، می دار

Вагар бади доряш ҷангӣ надорам

وگر بد داریش جنگی ندارم

Сари кӯеи гарм расво кунад ишқ

سر کویی گرم رسوا کند عشق

Чу ман ошиқ шудам , нанагӣ надорам

چو من عاشق شدم، ننگی ندارم

Сурӯди дарди худ бо хеш гӯям

سرود درد خود با خویش گویم

Ки нолонтар зи худ чангӣ надорам

که نالان تر ز خود چنگی ندارم

зи ман то сабри сад фарсанг роҳ аст

ز من تا صبر صد فرسنگ راه است

Вале ман пой фарсангӣ надорам

ولی من پای فرسنگی ندارم

Диҳандам панд ва бо ман дар нагирад

دهندم پند و با من در نگیرد

Ки ман ақлӣ ва фарҳангӣ надорам

که من عقلی و فرهنگی ندارم

Манам хусрав ки аз ғами кӯҳи Фарҳод

منم خسرو که از غم کوه فرهاد

Ба сина дорам ва сангӣ надорам

به سینه دارم و سنگی ندارم