Наоне чанд сӯии ёри байнам

نهانی چند سوی یار بینم

Ниҳон дорам ғаму озори байнам

نهان دارم غم و آزار بینم

зи сад ҷониби назари дуздам ки як раҳ

ز صد جانب نظر دزدم که یک ره

Ба дуздии сӯии он айёри байнам

به دزدی سوی آن عیار بینم

Гуҳӣ танҳоаш хоҳам ёфт , ёрб

گهی تنهاش خواهم یافت، یارب

Ки бе андешаи он рухсори байнам

که بی اندیشه آن رخسار بینم

Чунин ҳам ҳичгаҳ бошад , худоё ?

چنین هم هیچگه باشد، خدایا؟

Ки сайри он рӯй чун гулнори байнам

که سیر آن روی چون گلنار بینم

Ҳамаи умрам дар ин ҳасрат ба сар шуд

همه عمرم در این حسرت به سر شد

Ки рӯйиши байнам ва бисёр байнам

که رویش بینم و بسیار بینم

Тамошо ҳайф бошад бе рухи дӯст

تماشا حیف باشد بی رخ دوست

Ки ҷонон набӯду гулзори байнам

که جانان نبود و گلزار بینم

Ба рӯй гули тавон дидани чаман ро

به روی گل توان دیدن چمن را

Чу гул набӯд чаҳ байнам , хори байнам ?

چو گل نبود چه بینم، خار بینم؟

Рӯ , эй ризвон , ту донеу биҳиштат

رو، ای رضوان، تو دانی و بهشتت

Маро бигзор то дидори байнам

مرا بگذار تا دیدار بینم

зи ғами шаб май нхспм , бошад он рӯз

ز غم شب می نخسپم، باشد آن روز

Ки бахти хешро бедори байнам

که بخت خویش را بیدار بینم

Фурӯ гӯям ба чашмати қиссаи хеш

فرو گویم به چشمت قصه خویش

Агар он мастро ҳушёри байнам

اگر آن مست را هشیار بینم

Чунин коФтоди хусрав дар раҳи ишқ

چنین کافتاد خسرو در ره عشق

Раҳи берун шудани душвори байнам

ره بیرون شدن دشوار بینم