Ман ошиқи он рух чу моҳам

من عاشق آن رخ چو ماهم

Гӯи зори макаш ки бе гуноҳам

گو زار مکش که بی گناهم

Тороҷ ғамат шудам ки фитна

تاراج غمت شدم که فتنه

Зад дар шаби гесуии ту роҳам

زد در شب گیسوی تو راهم

Аз шуъла басӣ гурехт пашмам

از شعله بسی گریخت پشمم

Ҳам дод азин намад кулоҳам

هم داد ازین نمد کلاهم

Дар зистанам намонад умед

در زیستنم نماند امید

Вар монад туро ҳаёт хоҳам

ور ماند ترا حیات خواهم

Бар ман нафасии биханд то бўк

بر من نفسی بخند تا بوک

Субҳии дамад аз шаби сиёҳам

صبحی دمد از شب سیاهم

Пухта нашудам зи ишқ ҳар чанд

پخته نشدم ز عشق هر چند

Ҷон сӯхта шуд зи дӯди оҳам

جان سوخته شد ز دود آهم

Гуфтӣ ки « гуҳӣ надошт хусрав

گفتی که «گهی نداشت خسرو

Он сабр ки буд чанд гоҳам »

آن صبر که بود چند گاهم »