Зон ғамзаи хунхори ҷони аФгор хуш ме оядам

زان غمزه خونخوار جان افگار خوش می آیدم

Нохуш буд захми ниҳон , зон ёр хуш ме оядам

ناخوش بود زخم نهان، زان یار خوش می آیدم

эй онкӣ бар дарди дилами тадбир дармон ме кунӣ

ای آنکه بر درد دلم تدبیر درمان می کنی

Бигзор кин дил ҳамчунин аФгор хуш ме оядам

بگذار کاین دل همچنین افگار خوش می آیدم

Шоҳдпрстми хондае , эй зоҳиду мункири ним

شاهدپرستم خوانده ای، ای زاهد و منکر نیم

Пинҳон чаҳ дорам пеши ту , ин кор хуш ме оядам

پنهان چه دارم پیش تو، این کار خوش می آیدم

Тасбеҳу зуҳд , эй порсо , донам ки хуш бошад , вале

تسبیح و زهد، ای پارسا، دانم که خوش باشد،ولی

Гар рост май пурсӣ зи ман зуннор хуш ме оядам

گر راست می پرسی ز من زنار خوش می آیدم

Афтодами андари роҳи ту , то хоки гирдами зӯдтар

افتادم اندر راه تو، تا خاک گردم زودتر

Ваон пои нозук , чун кунам , рафтор хуш ме оядам

وان پای نازک، چون کنم، رفتار خوش می آیدم

Гуфтӣ « ду чашм ва ду лабам , зинҳо кадом ояд хушат ? »

گفتی «دو چشم و دو لبم، زینها کدام آید خوشت؟»

Хӯрданд агар чаҳ хӯни ман , ҳар чор хуш ме оядам

خوردند اگر چه خون من، هر چار خوش می آیدم

Аз гиряи ман хори раҳати андари сари Кувайт , кунун

از گریه من خار رهت اندر سر کویت، کنون

Аз дида рафтани сӯии ту бар хор хуш ме оядам

از دیده رفتن سوی تو بر خار خوش می آیدم

Бар боди рӯят рӯй гул май байнам ва хӯн ме хӯрам

بر باد رویت روی گل می بینم و خون می خورم

Халқӣ чунон донад магари гулзор хуш ме оядам

خلقی چنان داند مگر گلزار خوش می آیدم

Хусрав , чаҳ хондӣ зикр ӯ , як бори дигари хуш буд

خسرو، چه خواندی ذکر او، یک بار دیگر خوش بود

Май гӯ ки ёди он санам ҳар бор хуш ме оядам

می گو که یاد آن صنم هر بار خوش می آیدم