Аз ғамзаи новак зан шудӣ , омоҷгоҳт дил кунам

از غمزه ناوک‌زن شدی، آماجگاهت دل کنم

Ҳаррӯзи ҷонӣ боядам то бар дарат манзил кунам

هرروز جانی بایدم تا بر درت منزل کنم

Дил рафту ҷон ҳам меравад , гӯйӣ ки бе мо хуш бизӣ

دل رفت و جان هم می‌رود، گویی که بی‌ما خوش بِزی

Гирам ки ҳаркас дил диҳад , ҷон аз куҷо ҳосил кунам ?

گیرم که هرکس دل دهد، جان از کجا حاصل کنم؟

Ҷӯи ҷӯи бабрами хушро аз теғ бар хок дарат

جو جو بِبُرَّم خوش را از تیغ بر خاک درت

То хӯша меҳрам диҳад , тухми вафо дар гул кунам

تا خوشه مِهرم دهد، تخم وفا در گِل کنم

Ҳосили марои субҳи тараб , дили ошиқи шабҳои ғам

حاصل مرا صبح طرب، دل عاشق شب‌های غم

Бади рӯзи модарзодро аз ҳила чун мқбл кунам

بد روز مادرزاد را از حیله چون مقبل کنم

Дай гуфт сайд ҷон кунам , гуфтам « чаҳ дорӣ аз амал ? »

دی گفت صید جان کنم، گفتم «چه داری از عمل؟»

Гуфто ки « тарки кофарам , ҳрсўи шикор дил кунам »

گفتا که «تُرکِ کافرم، هرسو شکار دل کنم»

Гуфтам ки « халқ аз диданат ҷон медиҳад , борӣ бикаш »

گفتم که «خلق از دیدنت جان می‌دهد، باری بکش»

Гуфто « наме бояд марои чандон касон бсмл кунам »

گفتا «نمی‌باید مرا چندان کسان بسمل کنم»

Гӯйанд , хусрав , майл кун бар дигарон зон бе вафо

گویند، خسرو، میل کن بر دیگران زان بی‌وفا

Ҷону дилами барадӣ , киро бар дигарон моил кунам ?

جان و دلم بردی، که را بر دیگران مایل کنم؟