Боз омад он вақте ки ман аз гиря дар хӯни аўФтм

باز آمد آن وقتی که من از گریه در خون اوفتم

Домони исмати брдрм , вази пардаи беруни аўФтм

دامان عصمت بردرم، وز پرده بیرون اوفتم

Ғамҳои худ гӯям ки он ҳамдардро бовар шавад

غمهای خود گویم که آن همدرد را باور شود

Гар ман ба маҳшари ногаҳони паҳлавии маҷнӯни аўФтм

گر من به محشر ناگهان پهلوی مجنون اوفتم

Сайёраи давлати маро ,гар поя бар гардуни барад

سیاره دولت مرا، گر پایه بر گردون برد

Баҳри замини бӯс дарат аз авҷи гардуни аўФтм

بهر زمین بوس درت از اوج گردون اوفتم

Чун қуръаи гирдам ҳар шабии паҳлу ба паҳлу то магар

چون قرعه گردم هر شبی پهلو به پهلو تا مگر

Вақте ба зери пои ту зини фоли маймуни аўФтм

وقتی به زیر پای تو زین فال میمون اوفتم

Ин гиряи гӯйӣ равғанаст аз баҳри сўзоки дилам

این گریه گویی روغن است از بهر سوزاک دلم

КоФзўн шавад шуълаи маро ,гар худ ба Ҷайҳуни аўФтм

کافزون شود شعله مرا، گر خود به جیحون اوفتم

Хоб аҷал меоядам , лобуд ҳаме ояд , чу ман

خواب اجل می آیدم، لابد همی آید، چو من

Бар болаши ғами сари нуҳум бар бистари хӯни аўФтм

بر بالش غم سر نهم بر بستر خون اوفتم

Дар меҳнати ободи дилам , хусрав , намегунҷад ғамаш

در محنت آباد دلم، خسرو، نمی گنجد غمش

Фрҳодўор акнӯн магар дар кӯҳу ҳомӯни аўФтм

فرهادوار اکنون مگر در کوه و هامون اوفتم