Ҳар саҳарӣ ба кӯии ту шуълаи вои худ кашам

هر سحری به کوی تو شعله وای خود کشم

Чанд ба синаи халқро доғи ҷафои худ кашам !

چند به سینه خلق را داغ جفای خود کشم!

Бас ки бихуфтам аз ғамат , фарқ набошадам дигар

بس که بخفتم از غمت، فرق نباشدم دگر

Гар ба даруни перҳани ришта ба ҷои худ кашам

گر به درون پیرهن رشته به جای خود کشم

Ишқ буд балои ман , кош буд ҳазор ҷон

عشق بود بلای من، کاش بود هزار جان

Каз паии дӯстии ҳамаи пеши балои худ кашам

کز پی دوستی همه پیش بلای خود کشم

То ба сарои хештан як нафаст надида ам

تا به سرای خویشتن یک نفست ندیده ام

Ҳар нафасӣ ба дарди худ дарди сарои худ кашам

هر نفسی به درد خود درد سرای خود کشم

Шаб ки ба гашти кӯии ту хорам агар ба пои хулд

شب که به گشت کوی تو خارم اگر به پا خلد

Аз мижа сӯзанӣ кунам хори зи пои худ кашам

از مژه سوزنی کنم خار ز پای خود کشم

Рафт хато ки сар бишуд хок дар ту , теғи кӯ

رفت خطا که سر بشد خاک در تو، تیغ کو

То сари худ қалам кунам , хат ба ?хитои худ кашам

تا سر خود قلم کنم، خط به خطای خود کشم

Даъвии ёру зуҳди бад , ваа ки нест раҳ ба дил

دعوی یار و زهد بد، وه که نیست ره به دل

Пеш дар ту ҳиммати сидқу сафои худ кашам

پیش در تو همت صدق و صفای خود کشم

Баҳр висол мекашад хусрави хастаи дарду ғам

بهر وصال می کشد خسرو خسته درد و غم

Бар ту чаҳ миннатаст , чун ҷавр барои худ кашам ?

بر تو چه منت است، چون جور برای خود کشم؟