Бар дар ту зи душманонгар чаҳ ки сад ҷафои кашам

بر در تو ز دشمنان گر چه که صد جفا کشم

Дӯстем ҳароми бод ар зи ту пои вокшм

دوستیم حرام باد ار ز تو پای واکشم

Ғунчаи дил ба нозукии бишиканадами басони гул

غنچه دل به نازکی بشکندم بسان گل

Субҳдамӣ ки ногаҳони буии хуш аз сабои кашам

صبحدمی که ناگهان بوی خوش از صبا کشم

Таънаи зании ту аз ҷафо , ман на ба тарк аз сафо

طعنه زنی تو از جفا، من نه به ترک از صفا

Тӯҳфаи подшоҳро пеш дар гадои кашам

تحفه پادشاه را پیش در گدا کشم

Шарми з дида на?идм кӯ ба ту дид , вонгаҳе

شرم ز دیده نایدم کو به تو دید، وانگهی

Хок дарат гузоштам , миннати тўтёи кашам

خاک درت گذاشتم، منت توتیا کشم

Кишти фироқу кофарам , ваа ки биё ва зинда кун

کشت فراق و کافرم، وه که بیا و زنده کن

Пеши чунон лабу даҳони миннати ҷон чаро кашам

پیش چنان لب و دهان منت جان چرا کشم

Сар ба дар ту карда хӯн мекунем , з дар дарун

سر به در تو کرده خون می کنیم، ز در درون

Ношудаи сар чу хоки роҳ , аз ту чигуна пои кашам ?

ناشده سر چو خاک راه، از تو چگونه پا کشم؟

Вой ки хӯнам об шуд , чанд зи дида хӯн хӯрам

وای که خونم آب شد، چند ز دیده خون خورم

Оҳ ки сӯхти ҷони ман , чанд зи дили балои кашам

آه که سوخت جان من، چند ز دل بلا کشم

Ҳар шабам аз хаёли ту дили надиҳади забон задан

هر شبم از خیال تو دل ندهد زبان زدن

Ман ба чунин уқубатӣ то ба саҳари куҷои кашам ?

من به چنین عقوبتی تا به سحر کجا کشم؟

Бахти ситезаи кори ман ин ҳамаи тохт бар серум

بخت ستیزه کار من این همه تاخت بر سرم

Хусрави мустамандро чанд ба моҷарои кашам

خسرو مستمند را چند به ماجرا کشم