Маликати ишқ малик шуд аз карам илоҳем

ملکت عشق ملک شد از کرم الهیم

Пушти ман ва пилос ғам инаст қабоӣ шоҳем

پشت من و پلاس غم اینست قبای شاهیم

Қозии шаҳрам ар кашад , баҳри ватани раво буд

قاضی شهرم ار کشد، بهر وطن روا بود

Хосса ки об дидагон дод ба хӯн гувоҳем

خاصه که آب دیدگان داد به خون گواهیم

Шуд сияҳами зи ишқи рӯ , гиря дар ӯ аз он кунам

شد سیهم ز عشق رو، گریه در او از آن کنم

Гиря чаҳ суд , чун зи рух шаста нашуд сиёҳем

گریه چه سود، چون ز رخ شسته نشد سیاهیم

Чанд ба ноз хуфтанат , ваа ки мабод ногаҳон

چند به ناز خفتنت، وه که مباد ناگهان

Шуъла ба доманат занад нола субҳгоҳем

شعله به دامنت زند ناله صبحگاهیم

Буд зи ақли пеши азин боди ғурур дар серум

بود ز عقل پیش ازین باد غرور در سرم

Пеш дар ту хок шуд он ҳама каж кулоҳем

پیش در تو خاک شد آن همه کژ کلاهیم

Гар ту зи баҳри куштанами ҷурм ва дурӯғ ме наҳй

گر تو ز بهر کشتنم جرم و دروغ می نهی

Ҳайф буд зи баҳри ҷони даъвӣ бе гуноҳем

حیف بود ز بهر جان دعوی بی گناهیم

Вақфи хаёли тести ҷон , аз пай ин хӯрам ғамат

وقف خیال تست جان، از پی این خورم غمت

Ман на ки ин иморатам ,гар ту хароби хоҳем

من نه که این عمارتم، گر تو خراب خواهیم

Ту гулу боғи байн ки ман дар таҳи чоҳи меҳнатат

تو گل و باغ بین که من در ته چاه محنتت

Ту май лаъли хур ки ман бар сар тоба моҳем

تو می لعل خور که من بر سر تابه ماهیم

Ҳамраҳ хусраваст дон то ба адами вафои ту

همره خسروست دان تا به عدم وفای تو

Шукр ки ақл бевафо монад з ним роҳем

شکر که عقل بی وفا ماند ز نیم راهیم