Бахт гӯям нест то пеши ту сарбозӣ кунам

بخت گویم نیست تا پیش تو سربازی کنم

Ту ба ҷони чавгони занӣ ,гар ман срондозӣ кунам

تو به جان چوگان زنی، گر من سراندازی کنم

Пӯстӣ дорам ки дар вай нақд ҳастӣ ҳам намонад

پوستی دارم که در وی نقد هستی هم نماند

Бо харидорони ғам чун кӣса пардозӣ кунам ?

با خریداران غم چون کیسه پردازی کنم؟

Бо хаёлати ҷон ба як тан , кӣ раво бошад ки ман

با خیالت جان به یک تن، کی روا باشد که من

Бо фириштаи деви рохонаҳ ба анбозӣ кунам

با فرشته دیو راخانه به انبازی کنم

Шарми бод ар ҷони душмани куштаро гӯям ғамат

شرم باد ار جان دشمن کشته را گویم غمت

Пеши душман кӣ сазад каз дӯст ғаммозӣ кунам ?

پیش دشمن کی سزد کز دوست غمازی کنم؟

Чанд нолонами дарин вайронаи давр аз кӯии ту

چند نالانم درین ویرانه دور از کوی تو

Ман на он мурғам ки бо булбули ҳам овозӣ кунам

من نه آن مرغم که با بلبل هم آوازی کنم

Офтобам дар пас девор ҳиҷрон монад ва ман

آفتابم در پس دیوار هجران ماند و من

Сояро монам ки бо девор ҳамрозӣ кунам

سایه را مانم که با دیوار همرازی کنم

Чашм ӯ туркии сети масту ханҷари хӯнӣ ба даст

چشم او ترکی ست مست و خنجر خونی به دست

Ваа ки бо ин масти хӯнӣ чанд ҷонбозӣ кунам ?

وه که با این مست خونی چند جانبازی کنم؟

Сарв гуфташ « хати даҳум аз сабзаи пеши бндгиш

سرو گفتش «خط دهم از سبزه پیش بندگیش

Гар зи озодӣ барам бо худ сарафрозӣ кунам »

گر ز آزادی برم با خود سرافرازی کنم »

Ҳар касе гуяд ки « гӯи ҳоли худаш , хусрав , ба шеър »

هر کسی گوید که «گو حال خودش، خسرو، به شعر»

Дил куҷо дорам ки даъвии сухан созӣ кунам

دل کجا دارم که دعوی سخن سازی کنم