Азм он дорам ки аз дили нақди ҷон берун кунам

عزم آن دارم که از دل نقد جان بیرون کنم

Ормат дар пеш ва худро аз миён берун кунам

آرمت در پیش و خود را از میان بیرون کنم

Қоматам аз ғами ду то кардӣ , зи оҳ ман битарс

قامتم از غم دو تا کردی، ز آه من بترس

Космони дузади хадангӣ каз камон берун кунам

کاسمان دوزد خدنگی کز کمان بیرون کنم

Гар чаҳ дар хӯни манӣ ,гар тир бар ҷонами занӣ

گر چه در خون منی، گر تیر بر جانم زنی

Тири ту берун наёрам кард , ҷон берун кунам

تیر تو بیرون نیارم کرد، جان بیرون کنم

Сарви ман як раҳ ба гулзори ой то дар пеши ту

سرو من یک ره به گلزار آی تا در پیش تو

Сарв агар чаҳ норван бошад , равон берун кунам

سرو اگر چه نارون باشد، روان بیرون کنم

Наргиси бемори ту ранҷи худ ар бар ман наад

نرگس بیمار تو رنج خود ار بر من نهد

Тандурустиро ба шамшер аз ҷаҳон берун кунам

تندرستی را به شمشیر از جهان بیرون کنم

Дӯш мегуфтӣу чашмам дар хаёлат дар набаст

دوش می گفتی و چشمم در خیالت در نبست

Гар чунин бошад , магар аз хонаи шан берун кунам

گر چنین باشد، مگر از خانه شان بیرون کنم

Гар на дар пеши ту моҳу осмони гардан наад

گر نه در پیش تو ماه و آسمان گردن نهد

Моҳро гардан нагирам , зосмон берун кунам

ماه را گردن نگیرم، زاسمان بیرون کنم

Меҳри ту гар нест хусравро ба мағзи устихон

مهر تو گر نیست خسرو را به مغز استخوان

Мағз ӯ аз нӯки ғамзаи ?ути зостхўон берун кунам

مغز او از نوک غمزه ات زاستخوان بیرون کنم