Хуррами он рӯзӣ ки ман бо дӯсти кории доштам

خرم آن روزی که من با دوست کاری داشتم

Бо висол ӯ ба шодии рӯзгории доштам

با وصال او به شادی روزگاری داشتم

Доштам , борӣ аз ин андеша коед ҷони бурун

داشتم، باری از این اندیشه کاید جان برون

Бар забон рондан наме орм ки ёрии доштам

بر زبان راندن نمی آرم که یاری داشتم

Тан чу гули сад пора шуд , аз бас ки ғалтидам ба хок

تن چو گل صد پاره شد، از بس که غلتیدم به خاک

Аз фусуни он ки хуррами навбаҳории доштам

از فسون آن که خرم نوبهاری داشتم

Хуш наёяд к-эйам аз хонаи бурун кин хона ро

خوش نیاید کایم از خانه برون کاین خانه را

Дӯст медорам ки дар ваии дӯстдории доштам

دوست می دارم که در وی دوستداری داشتم

Нест ранҷигар тан аз ғам мӯ шуд ва ранҷасту бас

نیست رنجی گر تن از غم مو شد و رنج است و بس

Кони зи тори мӯии хубони ёдгории доштам

کان ز تار موی خوبان یادگاری داشتم

Чанд гӯйӣ « сабр кун то рӯзи шодӣ дар расад »

چند گویی «صبر کن تا روز شادی در رسد»

Тоқатам шуд , сабр кардам то қарории доштам

طاقتم شد، صبر کردم تا قراری داشتم

Ишқ гуяд , хсрўо , вақте дил хуш доштӣ

عشق گوید، خسروا، وقتی دل خوش داشتی

Ин замон чун нест , чун гӯям ки « ореи доштам »

این زمان چون نیست، چون گویم که «آری داشتم »