Ёди боди он каз лабаш ҳар лаҳзаи ҷомии доштам

یاد باد آن کز لبش هر لحظه جامی داشتم

Ваз май васлаш ба нав ҳар рӯзи ҷомии доштам

وز می وصلش به نو هر روز جامی داشتم

Масти он завқам ки дар даври хумори чашм ӯ

مست آن ذوقم که در دور خمار چشم او

Зон лаби ёқӯти гавани айши мудомии доштам

زان لب یاقوت گون عیش مدامی داشتم

Охир , эй ҷон , ёд кун як шаби зи даври афтодагон

آخر، ای جان، یاد کن یک شب ز دور افتادگان

Рӯзии охир бо ту ман ҳақи саломии доштам

روزی آخر با تو من حق سلامی داشتم

Рӯзҳо мехоҳам он шаб каз абири зулф ӯ

روزها می خواهم آن شب کز عبیر زلف او

Чун насими субҳдами мишкӣни машомии доштам

چون نسیم صبحدم مشکین مشامی داشتم

Ин сарафрозӣ куҷо ёбам ман кӯтоҳи даст ?

این سرافرازی کجا یابم من کوتاه دست؟

Каз ҳаводории сарви хуши хиромии доштам

کز هواداری سرو خوش خرامی داشتم

Ёди хусравгар фаромӯшати зи ном ва нанг шуд

یاد خسرو گر فراموشت ز نام و ننگ شد

Ин қадар борӣ бигӯ « вақте ғуломии доштам »

این قدر باری بگو «وقتی غلامی داشتم »