Дӯши ман рӯй чу моҳи ошноӣ дида ам

دوش من روی چو ماه آشنایی دیده ام

Ҷони фидояш ,гар чаҳ баҳри ҷони балое дида ам

جان فدایش، گر چه بهر جان بلایی دیده ام

Масти он завқам ки дай аз ҳол ман гуфтанд , гуфт

مست آن ذوقم که دی از حال من گفتند، گفت

« ёд меояд ки ман рӯзяш ҷое дидаам »

«یاد می آید که من روزیش جایی دیده ام »

Хост вай бидиҳад зкўаҳи ҳасан , чун дарбони маро

خواست وی بدهد زکوة حسن، چون دربان مرا

Дида бар гуфт « андари ин кӯчаи гадоӣ дидаам »

دیده بر گفت «اندر این کوچه گدایی دیده ام »

Баркашам ин дида каз ваии пари кашами хуноба , лек

برکشم این دیده کز وی پر کشم خونابه، لیک

Зонаш медорам ки вақте зери пое дида ам

زانش می دارم که وقتی زیر پایی دیده ام

зи абрӯаш фархунда шуд фолам , чу ҷон дар ишқ рафт

ز ابروش فرخنده شد فالم، چو جان در عشق رفت

Кин маи нави ман ба рӯй ошноӣ дида ам

کاین مه نو من به روی آشنایی دیده ام

Ишқро гуфтам камоли ақл , гуфт охири гуҳӣ

عشق را گفتم کمال عقل، گفت آخر گهی

Муфтии пери хирад дар рӯстоӣ дида ам

مفتی پیر خرد در روستایی دیده ام

Сад қабои хӯн чу гули пӯшидаи хусрав аз ду чашм

صد قبای خون چو گل پوشیده خسرو از دو چشم

Халъати сарвӣ ки даии зери қабое дида ам

خلعت سروی که دی زیر قبایی دیده ام