Нафасии буруни надодам ки ҳадис дил нагуфтам

نفسی برون ندادم که حدیث دل نگفتم

Суханӣ нагуфтам аз ту ки зи дида дар насуфтам

سخنی نگفتم از تو که ز دیده در نسفتم

Чаҳ кунун наҳуфта гарем ки шудам зи ишқи расво

چه کنون نهفته گریم که شدم ز عشق رسوا

Ки ба рӯй обам омад , ғами дил ки ме наҳафтум

که به روی آبم آمد، غم دل که می نهفتم

Ман аз он гуҳӣ ки дидам ба ду чашми хўобнокт

من از آن گهی که دیدم به دو چشم خوابناکت

Ба ду чашми хўобнокт ки агар шабӣ бихуфтам !

به دو چشم خوابناکت که اگر شبی بخفتم!

Ҳама халқ хонд маҷнӯни зи паии туам ки ҳар дам

همه خلق خواند مجنون ز پی توام که هر دم

Ба сабо паём додам , ба паранда роз гуфтам

به صبا پیام دادم، به پرنده راز گفتم

Ман агар з дида рафтам сари кӯии ту , чаҳ ранҷӣ

من اگر ز دیده رفتم سر کوی تو، چه رنجی

Ки раҳеи з давр рафтам , на сетона ту рафтам

که رهی ز دور رفتم، نه ستانه تو رفتم

Шаби ман ҳазор сола , ту ба синаи турфаи корӣ

شب من هزار ساله، تو به سینه طرفه کاری

Ки ҳазор солаи роҳам ба миён ва бо ту хуфтам

که هزار ساله راهم به میان و با تو خفتم

Расадат ки буи хусрав накашӣ ки нозанинӣ

رسدت که بوی خسرو نکشی که نازنینی

Ки ман он гули азобам ки зи хори ғами шигифтам

که من آن گل عذابم که ز خار غم شگفتم