Мо ба кӯии ту сгоним ва ба роҳ ту хасем

ما به کوی تو سگانیم و به راه تو خسیم

Ин ки пеши ту пасаст , аз ҳамаи рӯ низ пасем

این که پیش تو پس است، از همه رو نیز پسیم

Баҳри як саҷда ба роҳи ту саросар ишқем

بهر یک سجده به راه تو سراسر عشقیم

Баҳри як бӯса ба пои ту лаболаб ҳавасем

بهر یک بوسه به پای تو لبالب هوسیم

Дигаронро чаҳ кунӣ гирди рухи хеши сапанд

دیگران را چه کنی گرد رخ خویش سپند

Каз пай сӯхтанӣ ҳам ману дил ҳар ду басем

کز پی سوختنی هم من و دل هر دو بسیم

Гар навозанд рақибони ту моро , хокем

گر نوازند رقیبان تو ما را، خاکیم

Вар бисӯзанд , бисӯзем ки хошок ва хасем

ور بسوزند، بسوزیم که خاشاک و خسیم

Мо ки бошем ки моро саги худ ном наҳй ?

ما که باشیم که ما را سگ خود نام نهی؟

Ин сухан бо дгарии гӯй ки мо ҳеҷ касем !

این سخن با دگری گوی که ما هیچ کسیم!

Дар миёни ҳеҷ нау хушки забонӣ ба даҳон

در میان هیچ نه و خشک زبانی به دهان

Олимӣ карда пари овози ту гӯйӣ ҷарасем

عالمی کرده پر آواز تو گویی جرسیم

Узр тақсир нахоҳем ки аз хизмат рафт

عذر تقصیر نخواهیم که از خدمت رفت

Гар худо хоста бошад ки ба хизмат бирасем

گر خدا خواسته باشد که به خدمت برسیم

Ба яке ҷуръа май бози хар аз худ мо ро

به یکی جرعه می باز خر از خود ما را

Ки ба бозори фано дар гарав як нафасем

که به بازار فنا در گرو یک نفسیم

Ту ҳумое ба карам соя фикан бар хусрав

تو همایی به کرم سایه فکن بر خسرو

Ки зи ночизе чун соя пар магасем

که ز ناچیزی چون سایه پر مگسیم