эй хуши он дам ки суханҳои ту дар гӯш кунам
ای خوش آن دم که سخنهای تو در گوش کنم
Чошнӣ карда аз он лаб ба сухан гӯш кунам
چاشنی کرده از آن لب به سخن گوش کنم
Масти оеи ту ва пас гӯйӣ « аз ҳуши Марв »
مست آیی تو و پس گویی «از هوش مرو»
Бош борӣ бузем вонгаҳи сухан гӯш кунам
باش باری بزیم وانگه سخن گوش کنم
Май хулии рӯзу шаби андари дили озурдаи ман
می خلی روز و شب اندر دل آزرده من
Ба чаҳ машғӯл шавам каз ту фаромӯш кунам ?
به چه مشغول شوم کز تو فراموش کنم؟
Ваа ки аз дӯди ҷигари ин тан чун коҳ бсухт
وه که از دود جگر این تن چون کاه بسوخت
То кӣ ин оташи афрӯхтаи хас пӯш кунам !
تا کی این آتش افروخته خس پوش کنم!
эй хирадманд , дар ин гӯшаи суханҳои касе сет
ای خردمند، در این گوشه سخنهای کسی ست
Кӣ тавонам ки суханҳои ту дар гӯш кунам ?
کی توانم که سخنهای تو در گوش کنم؟
Кист хусрав ки Аннани гир ту гардад ба висол ?
کیست خسرو که عنان گیر تو گردد به وصال؟
Лекин ар ҳукм кунӣ ғошия бар дӯш кунам
لیکن ار حکم کنی غاشیه بر دوش کنم