Рӯй ту ба пеши назари осоиш ҷон аст

روی تو به پیش نظر آسایش جان است

Озодагии ҷони ман , ар ҳаст , ҳамон аст

آزادگی جان من، ار هست، همان است

Дар шаҳр чу ту фитнау мардуми кашу бедод

در شهر چو تو فتنه و مردم کش و بیداد

Ман зистан халқ надонам ки чисон аст

من زیستن خلق ندانم که چسان است

Кӯи дил шудае кати назарии дидау мурда

کو دل شده ای کت نظری دیده و مرده

Ҷонаш ба адами рафтау сӯят нигарон аст

جانش به عدم رفته و سویت نگران است

Туркӣ ки ду абрӯаш нишаста сет ба дилҳо

ترکی که دو ابروش نشسته ست به دلها

Қурбонаш ҳазораст агар чаши ду камон аст

قربانش هزار است اگر چش دو کمان است

Кӣ бар чу ту хуршеди расми ман ки ба хорӣ

کی بر چو تو خورشید رسم من که به خواری

Бар хок дар ту сари ман низ гарон аст

بر خاک در تو سر من نیز گران است

Ишқаст , зи Бобули хиради афсунаш , чаҳ донад

عشق است، ز بابل خرد افسونش، چه داند

Ҳар чанд ки бунёди хирад аз Ҳамадон аст

هر چند که بنیاد خرد از همدان است

Гар хӯни ҷигар гиря кунад ошиқи шаҳват

گر خون جگر گریه کند عاشق شهوت

Он дониш ки ҳайзаши зи раҳи дида равон аст

آن دانش که حیضش ز ره دیده روان است