Ману ганҷи ғам ва дар синаи ҳамон сими танам

من و گنج غم و در سینه همان سیم تنم

Чаҳ кунам ? дил накушояд ба баҳору чаманам

چه کنم؟ دل نگشاید به بهار و چمنم

Чун дилами замзамаи шавқи برارد ҳар субҳ

چون دلم زمزمه شوق برآرد هر صبح

Аз сари ҳол ба рақс оем ва чархӣ бизанам

از سر حال به رقص آیم و چرخی بزنم

Ошиқем кигар овози диҳии ҷони маро

عاشقیم که گر آواز دهی جان مرا

Дӯст аз синаам овози برارد ки манам

دوست از سینه ام آواز برآرد که منم

Бас ки беруну дарунами ҳамагӣ дӯст гирифт

بس که بیرون و درونم همگی دوست گرفت

Буи Юсуф занад , ар боз кунӣ перҳанам

بوی یوسف زند، ار باز کنی پیرهنم

Ман чу ҷон бидиҳам , бояд ки ба хӯни дида

من چو جان بدهم، باید که به خون دیده

Қисса дӯст нависанду дуои кафанам

قصه دوست نویسند و دعای کفنم

Рашкам ояд ки магас бар шукраш соя кунад

رشکم آید که مگس بر شکرش سایه کند

Вари фириштаи пурд , он сӯ , пару болаши Фгнм

ور فرشته پرد، آن سو، پر و بالش فگنم

Соя ҳамчуҳамем ба сари аФгн зон пеш

سایه همچو همایم به سر افگن زان پیش

Ки фироқ ту кунад туъмаи зоғу зағанам

که فراق تو کند طعمه زاغ و زغنم

Ҳамаи шаби ном ту мегӯяму ҷон дар тобок

همه شب نام تو می گویم و جان در تاباک

Кист он лаҳза ки чизе бузанд бар даҳанам ?

کیست آن لحظه که چیزی بزند بر دهنم؟

Ман ки бар буии ту дар роҳи сабо хок шудам

من که بر بوی تو در راه صبا خاک شدم

Чаҳ кушояди зи насими гулу буии саманам !

چه گشاید ز نسیم گل و بوی سمنم!

Хсрўо , ҳеҷ надонам ки чаҳ тоъат буд ин

خسروا، هیچ ندانم که چه طاعت بود این

Рӯй дар каъбау дили сӯй батон хутанам

روی در کعبه و دل سوی بتان ختنم