Хуррами он рӯз ки ман он рухи зебои байнам

خرم آن روز که من آن رخ زیبا بینم

ӯ кунад ноз ва ман аз даври тамошои байнам

او کند ناز و من از دور تماشا بینم

Дӯш ма дидам ва гуфтам ки туро ме монад

دوش مه دیدم و گفتم که ترا می ماند

Зуҳра ам нест азин шарм ки болои байнам

زهره ام نیست ازین شرم که بالا بینم

Лашкари ҷонаш ки пероҳани дилҳо гӯйӣ

لشکر جانش که پیراهن دلها گویی

Бас маниш хоҳам аз ағёр ки танҳо байнам

بس منش خواهم از اغیار که تنها بینم

Дили ман гоҳ хиромиданаш аз даст бирафт

دل من گاه خرامیدنش از دست برفت

Ҳар куҷои пои ниҳодаи сети ман онҷои байнам

هر کجا پای نهاده ست من آنجا بینم

Дил нау сабр нау ҳуш нау тоқат на

دل نه و صبر نه و هوش نه و طاقت نه

Ман дар он сӯрати зебо ба чаҳ ёрои байнам ?

من در آن صورت زیبا به چه یارا بینم؟

Ваъда фардост ба фардо бикашам , ман , магар аз онк

وعده فرداست به فردا بکشم، من، مگر از آنک

Бомдодони рухи шҳзодаҳи волои байнам

بامدادان رخ شهزاده والا بینم

Шамси офоқи Хизри хон ки ба лутфи ҷони бахш

شمس آفاق خضر خان که به لطف جان بخش

Ҳар дамаши муъҷизаи Хизру масеҳои байнам

هر دمش معجزه خضر و مسیحا بینم

Охир , эй шохи гули тозаи навбар , то чанд

آخر، ای شاخ گل تازه نوبر، تا چند

Хор ҳасрат хӯраму ҷониби хурмои байнам ?

خار حسرت خورم و جانب خرما بینم؟

Кист хусрав ки кунад бӯсаи зи пои ту ҳавас ?

کیست خسرو که کند بوسه ز پای تو هوس؟

Ин бисми нест ки аз давр дар он побинм

این بسم نیست که از دور در آن پابینم