Ёрб , он рӯз биёбам ки ҷамолати байнам

یارب، آن روز بیابم که جمالت بینم

Чанд бар ёди ҷамолат ба хаёлати байнам

چند بر یاد جمالت به خیالت بینم

Шоҳи ҳасанӣу сипоҳи ту балоу фитна

شاه حسنی و سپاه تو بلا و فتنه

Ҷони кашами пеш ва бидон ҷоҳу ҷалолати байнам

جان کشم پیش و بدان جاه و جلالت بینم

Чун бгнҷм ба ду лаб бас будам кин тани хеш

چون بگنجم به دو لب بس بودم کاین تن خویش

Дар тани софӣ чун оби зулолати байнам

در تن صافی چون آب زلالت بینم

Нест баси он ки шабам бе ту чаҳ солӣ гузарад

نیست بس آن که شبم بی تو چه سالی گذرد

Венаи бтар байн ки зи даврии мау солати байнам

وین بتر بین که ز دوری مه و سالت بینم

Хоҳамат сайри бубинам ки бимирам дар ҳол

خواهمت سیر ببینم که بمیرم در حال

Ин ндонӣ ки ба умеди висолати байнам

این ندانی که به امید وصالت بینم

Чашмам аз гӯши баради рашк ки науммат шунӯд

چشمم از گوش برد رشک که نامت شنود

Гӯшам аз чашм хӯрд , хӯн , чу хаёлати байнам

گوشم از چشم خورد، خون، چو خیالت بینم

намехӯрам хӯни зи суфолӣ ки ту май нӯшӣ

می خورم خون ز سفالی که تو می نوشی

Ки чаро дар лабати олӯдаи суфолати байнам

که چرا در لبت آلوده سفالت بینم

эй ки месӯзем аз панду насиҳат , ёрб

ای که می سوزیم از پند و نصیحت، یارب

Ки басони дили худ сӯхтаи ҳолати байнам

که بسان دل خود سوخته حالت بینم

Снмо , хусравами охир ба қафаси мондаи асир

صنما، خسروم آخر به قفس مانده اسیر

То кӣ аз давр дар он кунҷиди холати байнам

تا کی از دور در آن کنجد خالت بینم