Каси бад-ӣни рӯзи мабодо ки ман бади рӯзам

کس بدین روز مبادا که من بد روزم

Каси бад-ӣни гӯнаи мсўзод ки ман май сӯзам

کس بدین گونه مسوزاد که من می سوزم

Дайн намонда сет ки то нома исмат хонам

دین نمانده ست که تا نامه عصمت خوانم

Дил намонда сет ки то таҳта сабр омӯзам

دل نمانده ست که تا تخته صبر آموزم

Шабии басии рафта ба бедорӣ ва он бахт набӯд

شبی بسی رفته به بیداری و آن بخت نبود

Ки дамади субҳи Муродии зи рахти як рӯзам

که دمد صبح مرادی ز رخت یک روزم

Охир , эй чашмаи хуршед , яке рӯ бинмоӣ

آخر، ای چشمه خورشید، یکی رو بنمای

Чанд гуҳ то ба саҳари ҳамчуи чароғи афрӯзам

چند گه تا به سحر همچو چراغ افروزم

Тарки қаттолу марои гиряу зорӣ бисёр

ترک قتال و مرا گریه و زاری بسیار

Он гуноҳаст ки бар вай накунад фирӯзам

آن گناهست که بر وی نکند فیروزم

Чанд гӯйанд ки расво шудӣ аз домани чок

چند گویند که رسوا شدی از دامن چاک

Чоки дилро чаҳ кунам , гир ки домани дузам ?

چاک دل را چه کنم، گیر که دامن دوزم؟

Ғам набӯд аз дгарон то раҳи хусрав ту задӣ

غم نبود از دگران تا ره خسرو تو زدی

Гашти маълуми ҳади тоқати худ имрӯзам

گشت معلوم حد طاقت خود امروزم