Аз дил паём дорам , бар дӯст чун расонам

از دل پیام دارم، بر دوست چون رسانم

Онҷо ки ӯст , бории худро даруни расонам

آنجا که اوست، باری خود را درون رسانم

Он бодро ки орад аз ту паёмам , эй ҷон

آن باد را که آرد از تو پیامم، ای جان

Як ҷон чаҳ бошад ӯро , сад ҷони фузуни расонам

یک جان چه باشد او را، صد جان فزون رسانم

Гуфтӣ ки « худ марои кас чун бо касе расонад »

گفتی که «خود مرا کس چون با کسی رساند»

Гар дар ҳузур бошӣ , доне ки чун расонам

گر در حضور باشی، دانی که چون رسانم

Ҷон май барии зи сина , вази дили гаронии ғам

جان می بری ز سینه، وز دل گرانی غم

Ту даст худ маранҷон то ман буруни расонам

تو دست خود مرنجان تا من برون رسانم

Гирам ҷавоб надиҳӣ , дашноми гӯии борӣ

گیرم جواب ندهی، دشنام گوی باری

То ман бидон таманнои дилро сукӯни расонам

تا من بدان تمنا دل را سکون رسانم

Онҷо ки куштае дил , шамшери тез бар каш

آنجا که کشته ای دل، شمشیر تیز بر کش

То сари нуҳуми ҳам онҷо , ҳам хӯн ба хӯни расонам

تا سر نهم هم آنجا، هم خون به خون رسانم

Ҳукм ар кунӣ ба мурдан бар дигарон , ту доне

حکم ار کنی به مردن بر دیگران، تو دانی

Лекин агар ба маҳшари гӯйӣ , кунун расонам

لیکن اگر به محشر گویی، کنون رسانم