Аз дасти дил бар онам каз ҷони худ бшўрм

از دست دل بر آنم کز جان خود بشورم

Беруни ҷҳм ки бошад хӯн бо гавазну гӯрам

بیرون جهم که باشد خون با گوزن و گورم

Девонаам ман , эй дил , зон шамъи ёдам овар

دیوانه ام من، ای دل، زان شمع یادم آور

Коташи занами ҷаҳонро , ногуҳ агар бшўрм

کاتش زنم جهان را، ناگه اگر بشورم

Завқ хирад наҷӯям каз ғами кашони ишқам

ذوق خرد نجویم کز غم کشان عشقم

Фазл араб надонам каз рӯстои ғӯрам

فضل عرب ندانم کز روستای غورم

Ҳар мурда аз гуноҳӣ сӯзанд ва ман чаҳ сӯзам

هر مرده از گناهی سوزند و من چه سوزم

Аз сӯзи ишқ , борӣ бошад азоби гӯрам

از سوز عشق، باری باشد عذاب گورم

Зон нури офтобами биноу кӯр ҳар дам

زان نور آفتابم بینا و کور هر دم

Нилӯфарам надонам ё буми рӯзи кӯрам

نیلوفرم ندانم یا بوم روز کورم

Ман чун зем ки дидам бо хати мўрмолш

من چون زیم که دیدم با خط مورمالش

Зу дар дил ҷигар шуд сӯрохҳои мӯрам

زو در دل جگر شد سوراخهای مورم

Гӯйанд « хусрави он сӯи чандини Марв ба зорӣ »

گویند «خسرو آن سو چندین مرو به زاری »

Неи худ ҳамеи рӯми ман , дил май барад ба зӯрам

نی خود همی روم من، دل می برد به زورم