Раҳмӣ ки бар дар ту ғариб аўФтодаҳ ам

رحمی که بر در تو غریب اوفتاده‌ام

Дар хӯни дили зи дасти ту чун ҷом бода ам

در خون دل ز دست تو چون جام باده‌ام

Даии боди субҳи буи ту оварад сӯии ман

دی باد صبح بوی تو آورد سوی من

Имрӯзи дил ба сӯии ту бар бод дода ам

امروز دل به سوی تو بر باد داده‌ام

Аз баҳри ним бӯса ки бар пои ту даҳум

از بهر نیم‌بوسه که بر پای تو دهم

Ёрб ки чанд бор ба поят фитода ам

یارب که چند بار به پایت فتاده‌ام

Охир чаҳ шуд ки чашм бибастӣ ба рӯй ман

آخر چه شد که چشم ببستی به روی من

Зини сон ки ман ба рӯй ту абрӯ кушода ам

زین سان که من به روی تو ابرو گشاده‌ام

Он рӯз нест каз ту намезоядам ғамӣ

آن روز نیست کز تو نمی‌زایدم غمی

Ғам нест , чун ман аз паии ин рӯз зода ам

غم نیست، چون من از پی این روز زاده‌ام

Гуфтӣ « дили шикастаи буна бар ду зулфи ман »

گفتی «دل شکسته بنه بر دو زلف من»

Ман худ шикастаи вор бар ин дил ниҳода ам

من خود شکسته‌وار بر این دل نهاده‌ام

Рӯ бар муроди хусрави дили хастаи як дамӣ

رو بر مراد خسرو دل‌خسته یک دمی

То чанд гӯйем ки бибин истодаам !

تا چند گوییم که ببین ایستاده‌ام!