Шаб то ба рӯзи хӯни ҷигар нӯш карда ам

شب تا به روز خون جگر نوش کرده ام

Хуши ъшртии сети ин ки шаб дӯш карда ам

خوش عشرتی ست این که شب دوش کرده ام

Хӯн шуд ҳароми шаръ , вале ман чу ошиқам

خون شد حرام شرع، ولی من چو عاشقم

Бар ман ҳалоли бод ки хуш нӯш карда ам

بر من حلال باد که خوش نوش کرده ام

Гар сарву лолае бар барам нест , ин бас аст

گر سرو و لاله ای بر برم نیست، این بس است

Каз хӯни дидаи лола дар оғӯш карда ам

کز خون دیده لاله در آغوش کرده ام

Гуфтӣ « ба фарқ бар сар кӯем тавоф кун »

گفتی «به فرق بر سر کویم طواف کن »

Зини лутфи пои хеш фаромӯш карда ам

زین لطف پای خویش فراموش کرده ام

Ин сар ки нест як нафас аз дарди ишқи давр

این سر که نیست یک نفس از درد عشق دور

Бории зи меҳнатии сет ки бар дӯш карда ам

باری ز محنتی ست که بر دوش کرده ام

Бикашед ваа маро ки нахуфта сети он нигор

بکشید وه مرا که نخفته ست آن نگار

Зон нолаҳо ки шаби ман биҳуш карда ам

زان ناله ها که شب من بیهوش کرده ام

Гӯйанд « каз чаҳ ошиқи девона Эй гаштае ? »

گویند «کز چه عاشق دیوانه ای گشته ای؟»

Гуфтор хусраваст ки дар гӯш карда ам

گفتار خسرو است که در گوش کرده ام