Ҳар шаб ба дили тасаввури нозаши фурӯ барам

هر شب به دل تصور نازش فرو برم

Бо хӯни дили фасонаи розаши фурӯ барам

با خون دل فسانه رازش فرو برم

Нозаш ки нест бар лаби ширин , бар он шавам

نازش که نیست بر لب شیرین، بر آن شوم

Кандар миёни он гуҳи нозаши фурӯ барам

کاندر میان آن گه نازش فرو برم

Чун тир бар камон наад ӯ , хоҳам аз ҳавас

چون تیر بر کمان نهد او، خواهم از هوس

Пайконҳои дидаи навозиши фурӯ барам

پیکانهای دیده نوازش فرو برم

Шабҳо зи завқи хок дараш дар даҳон кунам

شبها ز ذوق خاک درش در دهان کنم

Дар оби дидагони ниёзаши фурӯ барам

در آب دیدگان نیازش فرو برم

Девона шуд дили ману занҷир воҷиб аст

دیوانه شد دل من و زنجیر واجب است

Хоҳад аз ӯ ки зулфи дарозаши фурӯ барам

خواهد از او که زلف درازش فرو برم

Бошад ки як дамии лаби худ бар лабам наад

باشد که یک دمی لب خود بر لبم نهد

То ман забони арбадаи созиши фурӯ барам

تا من زبان عربده سازش فرو برم

Хусрав , агар чаҳ ишқ муҷозаст зон ӯ

خسرو، اگر چه عشق مجاز است زان او

Таҳқиқи хеши ман ба муҷозаши фурӯ барам

تحقیق خویش من به مجازش فرو برم